Rozdział 1

*Harry's POV*
Kiedy wychodziła odwróciłem wzrok ; nie mogłem patrzeć jak odchodzi. To było okropne, chciałem za nią biec, ale chłopacy mnie przytrzymali. Oni nie rozumieli, nie rozumieli nic. Podszedłem do ściany i uderzyłem w nią pięścią z całej siły. Bolało, ale nic nie bolało tak bardzo jak uczucie pustki, które pożerało mnie od środka.
 -Stary, co się przejmujesz?! - Liam podchodzi do mnie i klepie mnie po ramieniu.- Przecież to i tak był tylko zakład...
Już mam coś powiedzieć, ale telefon Liama zaczyna dzwonić.
 -To pilne, muszę odebrać- mówi i wychodzi na korytarz zamykając za sobą drzwi.
Kiedy wychodzi zapada dziwna cisza. To dziwne, że to właśnie Liam zawsze wie co powiedzieć w takich sytuacjach. Może to nie takie dziwne, w sumie jest najstarszy z nas wszystkich. Kiedy słychać dźwięk otwierania drzwi oddycham z ulgą.
 -Posłuchaj mam propozycje...
 - Nie mam na nic ochoty..
 - Daj mi szansę- podnoszę ręce w geście poddania- więc, może pójdziemy do mojego klubu, trochę się odprężymy, to ci pomoże.
Taka rada nie pasuje do Liama, ale i tak nie mam pomysłu co robić więc się zgadzam.


Kolejka przed klubem jest naprawdę imponująca, ale znając właściciela klubu nie trzeba się o to martwić. Siadamy w strefie V.I.P i zamawiamy alkohol. Każdy po jednym drinku i kolejkę szotów. Skąpo ubrana kelnerka po chwili przynosi nam zamówienie. Uśmiecha się jeszcze, ale kiedy zauważ brak zainteresowania jej osobą odchodzi. Całą swoją uwagę skupiam na kolorowej mieszance soków i wódki w moim drinku. Louis kilka razy próbował podjąć rozmowę, ale kompletnie go olałem. Teraz mam lekkie wyrzuty sumienia, w końcu to mój najlepszy przyjaciel. Złe myśli opuszczają moją głowę z kolejnym łykiem odurzającego napoju. Nagle muzyka cichnie co lekko mnie zbija z tropu. Podnoszę wzrok na chłopaków i nie odnajduję Liama. Kiedy otwieram usta , żeby coś powiedzieć przez mikrofon słyszę głos mojego przyjaciela.
- Panie i panowie, dzisiaj po raz pierwszy mam zaszczyt przedstawić wam Lily Carter!!! Umili nam dzisiejszy wieczór.Powitajcie ją brawami.
Na scenę wchodzi niebieskowłosa dziewczyna z gitarą w ręku. Jest trochę onieśmielona, ale uśmiecha się. Wymienia uścisk z Liamem, kiedy on schodzi ze sceny dziewczyna lekko przytakuje głową, jak i się wydaje w jego stronę, i w głośnikach rozbrzmiewa muzyka. Po krótkim wstępie słychać jej głos:

Uh huh, yeah

Baby I seen the chick you're with
Wish that I never did (Oh, oh, uh)
P-p-perfect and five foot ten
Wish that I never did (Oh, oh, yeah)
Cuz I know I've been wastin' time
Tryin' to catch your eye (Oh, oh, uh)
Yeah, I know that I've been so blind
Thinking that I'm your type

And now I'm at home, I'm all alone
Bout to pick up the telephone
Got to call my Genie so he knows

Najbardziej zadziwia mnie to, że ona nie śpiewa...ona rapuje, i to całkiem nieźle.Znowu krótka przerwa i zaczyna się refren:

Yeah, I wish I was tall

I wish I was fast

Wish I could shop with a bag full of cash

Cuz if I want you, I gotta have that

(Come, come, kiss me boy)

I wish I had style

I wish I had flash

Wish I woke up with a bag full of cash

Cuz if I want you, I gotta have that

(Come, come, kiss me boy)

Jeszcze przed końcem pierwszej piosenki Liam wraca do stolika. Posyła mi pytające spojrzenie i szeroko się uśmiecha.

 - Niezła jest- wyprzedza  mnie Zayn.

 - Skąd ją znasz, stary??- Nialler nie przestaje sie na nią gapić.

 - Powiedzmy, że to stara koleżanka.

 - Nialler, zamknij buzie zanim zaczniesz się ślinić- wszyscy wybuchają śmiechem na głupi komentarz Louis. Nawet ja się śmieję, pierwszy raz odkąd Victoria mnie zostawiłą. Właśnie Victoria. Momentalnie czuję, że moje ust wykrzywiają się w grymasie. Ciekwe co teraz robi? Mam nadzieje, że jest bezpieczna i ma gdzie spać. 

 - Zaraz wracam - mówię do chłopaków i przeciskam się wśród tłumów. 

Kiedy jestem na już na zewnątrz wyciągam telefon i wybieram cykl cyfr tak dobrze mi znany. Po 10 nieodebranych połączeniach i milionach sygnałów, które dają nadzieje, że jendak odbierze zrezygnowany wracam do środka. Po drodze zmawiam najmocniejszego drinka i ze szklanką wracam do przyjaciół...

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

na pierwszy rozdział długo musieliście czekać, jeśli wgl ktokolwiek czekał...nw czy jest sens wgl to pisać

postanowiłam , ze jeśli nie bd tu żadnego komentarza to zawieszę tego bloga..no cóż mam nadziej ze to nie był ostatni rozdział

Prolog

Chowam wiadro i mopa do szafy. Sprzątam już trzy godziny i prawie skończyłam. Wszystko musi być idealnie czyste zanim stąd wyjdę po raz ostatni....zanim opuszczę to mieszkanie raz na zawsze. Sprawdzam jeszcze tylko czy wszystko spakowałam i ruszam w kierunku drzwi, podnoszę torbę, kiedy nagle słyszę jego głos:

 -Co robisz?- mówi,a dreszcze zaczynają swoją wędrówkę wzdłuż moich pleców.

 -Wychodzę.- głos mi drży, chociaż starałam się tego uniknąć.

 - Gdzie?- irytacja w jego głosie zaczyna rosnąc, kiedy mi zaczyna robić się słabo.

 - Od ciebie.-muszę nabrać kilka oddechów, bo inaczej zemdleję.-Jak najdalej od ciebie.

Przepycham się w drzwiach naszej sypialni, żeby dostać się do przedpokoju. Ubieram baleriny, kiedy chwyta mnie za ramie. Już ma na mnie krzyknąć, kiedy drzwi wejściowe otwierają się i do domu wchodzi czworo jego przyjaciół.

 - O matko!!!-wrzeszczy Louis.- Co tu tak czysto?

Pytające spojrzenia skupiają się na mnie,a spuszczam wzrok na buty. Chłopak mocno chwyta mnie za przedramię, pomimo tego, że stoję do niego tyłem

 -Właśnie, kochanie -Harry akcentuje za bardzo drugie słowo- Może powiesz nam czemu wszystko na posprzątałaś??

W myślach odliczam do trzech,żeby zebrać potrzebną mi odwagę.

 - Zrobiłam to, żebyś nie musiał się bać, że kiedy przyprowadzisz tu kolejną dziwkę, ona ucieknie stąd przez twój syf!!!- Wykrzykuję słowa głośniej niż się spodziewałam. Harry próbuje coś powiedzieć, ale mu przerywam.- No chyba, że będzie to kolejna moja najlepsza przyjaciółka, która już zdążyła się przyzwyczaić do twojego bałaganu!!!

Odwracam się na pięcie, kiedy łzy rozmywają mi obraz. Ocieram policzki i odwracam się w progu, żeby jeszcze raz na niego spojrzeć.

 -Zostawiła majtki w naszym łóżku..-mówię widząc jego zaskoczona minę.

Ignoruje jego wołania i krzyki chłopaków, którzy pewnie próbują go uspokoić. Wybiegam z klatki dławiąc się własnym szlochem. Myślę tylko o tym co mi zrobił, chociaż powinnam się raczej zastanawiać gdzie mam iść na noc.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------

No to mamy już prolog :)

Liczę na wasze wsparcie w postaci komentarzy. Pierwszy rozdział pojawi się w miarę jak najszybciej ;3 Do następnego razu <3

na początek

HEJ!!!

Długo wahałam się nad założeniem tego bloga. Będę tu pisać opowiadanie o 1D. Będzie to moje pierwsze więc dajcie mi szansę. Jeśli macie jakieś pytania postaram się na nie odpowiedzieć.

Do kiedyś tam. Karolina :*